Εδώ ακούτε ποντιακή μουσική


Joomla Slide Menu by DART Creations
Facebook Share
Share on facebook
Την ημέραν αυτήν κάναμε ανάπαυσιν. Μας έφεραν απ' το Ερζηρούμ από μισό ψωμί , χωρίς φαγί . Τις προηγούμενες ημέρες μας δίναν εκατό δράμια ψωμί και αν , σάπιο . Εμείς είχαμεν αμφιβολίαν αν πάμε για ανάπαυσιν ή όχι και λέμε αύριον το πρωί αν μας γυρίσουν κατά τη σιδηροδρομική γραμμήν , σίγουρα πάμε για ανάπαυσιν . Ήταν σταυροδρόμι εκεί κοντά . Το πρωί σηκωθήκαμε και ο αξιωματικός μας λέει κατά φάλαγγες αριστερά . Τότε καταλάβαμε ότι μας γέλασαν και μας πήγαιναν ξανά ίσα στο μέτωπο. Ο δρόμος ήταν τέσσερις σειρές αμάξια , άλλα έρχονται και άλλα πάνε , και μεις μέρες χωρίς ψωμί. Όλα τα χωριά γύρω τα είχαν σηκώσει οι Τούρκοι στο εσωτερικό. Στα έρημα χωριά μπορούσες να βρεις ότι ήθελες από πράγματα , ψωμί όμως όχι. Διότι στο μέρος εκείνο , τα μονοπάτια ήταν πέτρα , δύσβατα μέρη , και έπεφταν τα μουλάρια. Από τριάντα μουλάρια τα πέντε μόνο περνούσαν και τα άλλα πέφταν και σκοτώνονταν. Πϊσω υπάρχουν πόλικα από όλα τα είδη , ψωμιά , άλευρα , ό,τι θέλεις , εμείς όμως πεινάμε.
Σ' ένα μέρος που περνούσαμε στις πλευρές του δρόμου , ήταν δυό χωράφια σπαρμένα με κεχρί . Ήταν σπαρμένα τον Μάρτιον μήνα αλλά οι κάτοικοι φύγανε στο εσωτερικό . Τα σιτάρια όλα είχαν μείνει αθέριστα και χάθηκαν , το κεχρί όμως επειδή ήταν όψιμο έμεινε ανέπαφο. Δεν υπήρχαν ούτε ζώα για να το πειράξουν και μόλις είχε ωριμάσει. Μόλις το είδαμε μπήκαμε αμέσως μέσα στα χωράφια. Από μια χούφτα μας έπεσε το μεσημέρι . Καθήσαμε, ανάψαμε φωτιά και το βράσαμε . Αρχίσαμε να το τρώμε . Δεν ξέραμε όμως ότι το κεχρί το κοπανάνε και χάνουν τον φλοιόν του . Δε μασιότανε καθόλου , έτσι μείναμε πάλι πεινασμένοι.
Αυτό που παθαίναμε ήταν η τιμωρία μας για την στάσιν. Και περπατούσαμε μέρες . Εκεί που περπατούσα μόνος με τους τελευταίους , φτάνοντας σ' ένα έρημο χωριό , στη μέση του χωριού βλέπω μία μεγάλη πόρτα και δίπλα δύο φύλακες στρατιώτες. Και ο δρόμος ήταν στρωμένος αλεύρι είκοσι πόντους. Εμείς όλοι οι τελευταίοι ήμασταν κουτσοί λόγω περπατησιάς τόσων ημερών . Μόλις είδαμε το αλεύρι , μερικοί άρπαξαν μερικές χούφτες. Τότε τρέχει σε αυτούς ένας αξιωματικός φωνάζωντας ΄΄μην το παίρνετε είναι δηλητήριον΄΄. Και αμέσως αδειάζει τις χούφτες των στρατιωτών . Προχωρούσαμε και για ένα χιλιόμετρο ο δρόμος ήταν όλο αλεύρι , και όλο και κάποιοι σκύβαν και παίρναν με τις χούφτες τους . Μετά από 15 λεπτά της ώρας μπροστά μας συναντήσαμε ένα ποτάμι. Σταματήσαμε και καθήσμας στις όχθες του ποταμού . Άναψαν φωτιές . Αυτό το αλεύρι το απλωμένο  , κάποιοι στρατιώτες το πήραν για πραγματικό αλεύρι   .  Με τη βία οι αξιωματικοί τους το άδειαζαν από τα χέρια αλλά αυτοί πάλι το έκρυψαν. Ανάβουν λοιπόν  φωτιές,  και με το αλεύρι αυτό , να κάνουν λαλάγκες !