Εδώ ακούτε ποντιακή μουσική


Joomla Slide Menu by DART Creations
Facebook Share
Share on facebook

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ

 

 

Φέτος η μέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστή καθώς σημαδεύτηκε από την πρώτη επίσημη κρατική αναγνώρισή της , αυτή της Σουηδίας .

Λόγοι, λάβαρα , χορευτικά συγκροτήματα και άλλα πολλά ενίοτε χρήσιμα  και άλλοτε υπερβολικά και κακόγουστα.

Ευκαιρία και για τους πολιτικούς αλλά και τους πολιτικάντηδες να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο αγώνα του ποντιακού Ελληνισμού για την αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας. ¨Ήχησαν και πάλι οι λύρες, μέσα από κακόηχα τις περισσότερες φορές ηλεκτρικά συστήματα. Μπράβο μας ….η Ρωμανία και αν πέρασεν ανθεί και φέρει και άλλο ………..

 

Ωραία όλα αυτά και αξιέπαινες οι προσπάθειες των σωματείων και των δευτεροβάθμιων οργανώσεών μας. Αν παραβλέψουμε δε τη διάσπαση του οργανωμένου ποντιακού  χώρου, που άλλοι τη βλέπουν και άλλοι δε θέλουν καν να την αναφέρουν,  θα μπορούσαμε να πούμε ότι όλα ήταν τέλεια .

Τέλεια όμως για ποιόν;

 

Για πολλά χρόνια ο οργανωμένος ποντιακός χώρος , φαίνεται να θέλει να ζει μέσα από το παρελθόν. Καταριέται την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο σήμερα του 2010 και όχι στο παρελθόν του 1910. Αντιμετωπίζει ιδεαλιστικά το χτες μυθοποιώντας το και καθιστώντας το γραφικό μέσα από ψευδαισθήσεις που εκούσια δημιούργησε , προκειμένου να ανασκευάσει την πραγματικότητα της ήττας και της απώλειας.

Θέλει να ζει φανταστικά στο παρελθόν φτιάχνοντας εικόνες , όπως του ανίκητου Πόντιου Ακρίτα , της Παρχαρομάνας, της Ελληνικής Τραπεζούντας πριν την καταστροφή. Μάλλον οι παραπάνω ΄΄μυθικές΄΄ εικόνες τον κάνουν να ταξιδεύει , τον παρηγορούν και μερικές φορές φαίνεται να τον βολεύουν.

Η παραπάνω διάθεση αντικατοπτρίζεται και στη σύγχρονη ποντιακή μουσική , που πχ μιλάει για έρωτες πάνω στα παρχάρια και άλλα γραφικά , καμώνοντας δήθεν ότι ζούμε ακόμη εκεί στον εξιδανικευμένο Πόντο και όχι στην Ελλάδα του 2010 με τα χίλια προβλήματά .

Και φτάσαμε στο σημείο μιας παθολογικής παρελθοντολαγνίας , λες και δεν έχουμε ως ποντιακός χώρος σύγχρονα οξυμμένα προβλήματα που χρήζουν αντιμετωπίσεως και συζητήσεως. Και δε λέω ότι δεν πρέπει να συζητάμε για το ποιοι είναι οι αληθινοί ποντιακοί χοροί, ποια είναι η αληθινή ποντιακή ενδυμασία, ποια είναι η αληθινή και ορθή ποντιακή διάλεκτος κλπ.

Είναι απαραίτητο να συζητάμε για αυτά , πρέπει να συσταθούν ειδικές επιτροπές , να ερωτηθούν οι ειδήμονες και να διατυπώσουν άποψη.

Δεν μπορούμε όμως να τα ανάγουμε τα παραπάνω ζητήματα ως κεντρικά προβλήματα αιχμής και να αναλώνουμε την δράση και τη δραστηριότητά μας γύρω από αυτά, ξοδεύοντας μεγάλο μέρος της δύναμής μας , όταν υπάρχουν άλλα προβλήματα γύρω μας, σημερινά ,  που μας προσβάλλουν ως πόντιους και θα έπρεπε να μας πονάνε. Πρέπει κάποτε να ιεραρχήσουμε τους στόχους μας και να βάλλουμε προτεραιότητες.

Το αν η πόντιοι το 1900 φορούσαν φέσι ή κουκούλα , ζίπκα ή σαλβάρι είναι μια χρήσιμη συζήτηση για τους λαογράφους μας , δεν μπορεί όμως να ερμηνεύεται σημειολογικά ως ένδειξη ποντιακού πατριωτισμού ή ραγιαδισμού αντίστοιχα και να ΄΄ταλανίζει΄΄ τον ποντιακό χώρο.

Γιατί τότε η συζήτηση γύρω από το θέμα αυτό λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και αποβαίνει επιζήμια. Η αλήθεια υπάρχει και θα την βρουν οι ειδικοί , οι λαογράφοι , οι ιστορικοί.

 

Άλλα είναι τα προβλήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν , να μας βασανίζουν και να μας συγκινούν. Για άλλα προβλήματα του ποντιακού ελληνισμού θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε και να αφιερώνουμε τη δράση μας γύρω από την επίλυσή τους .

 

Και τα προβλήματα αυτά είναι σύγχρονα , είναι ζωντανά , είναι τρομακτικά  είναι δυστυχώς ποντιακά και μας προσβάλλουν .

Για παράδειγμα είναι η ζοφερή καθημερινότητα που βιώνουν τα αδέρφια μας οι Πόντιοι εκ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης .

Προβάλλεται άραγε επαρκώς από τα ποντιακά μας σωματεία η πραγματικότητα αυτή;

Είναι αυτός ο άγνωστος Ποντιακός Ελληνισμός που χάρη στην έλευσή του ελπίζουμε ότι η λαλιά μας θα αντέξει για άλλα πενήντα χρόνια τουλάχιστον , γιατί εμείς οι ΄΄παλαιοί΄΄ πρόσφυγες την ξεχάσαμε τη γλώσσα μας , την κακοποιήσαμε μέσα από ελληνικούρες , και στην καλύτερη περίπτωση την μάθαμε κακήν κακώς μέσα από την αποστήθιση των ποντιακών τραγουδιών.

Αυτός ο μεγάλος Ποντιακός Ελληνισμός σήμερα , βιάζεται, κακοποιείται , απελαύνεται από την πατρίδα , με ευθύνες εκείνων των ίδιων πολιτικών παραγόντων που καταθέτουν στεφάνια στα μνημεία της γενοκτονίας μας .

Γίνεται θύμα εκμετάλλευσης των απανταχού διεφθαρμένων του Ελληνικού κοινωνικού συστήματος, από πολιτικούς , υπαλλήλους, δικηγόρους μέχρι και εργολάβους οικοδομών.  Από κάθε είδους παράγοντα της Νεοελληνικής παρακμής

Ο μεγάλος αυτός Ελληνισμός , περιθωριοποιείται και ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας του γίνεται έρμαιο των ναρκωτικών και της εγκληματικότητας .

Και μπροστά σε αυτό το σύγχρονο έγκλημα, ο μεγάλος Ποντιακός χώρος βροντοφωνάζει καθημερινά , σχεδόν εκκωφαντικά ……..ΑΠΩΝ. Γίνεται συνένοχος με την απραξία του στο μεγάλο έγκλημα που συντελείται καθημερινά σε βάρος του πολύπαθου αυτού κομματιού του εθνικού μας κορμού.

 

Πιο συγκεκριμένα πού ήμασταν εμείς , που ήταν τα ποντιακά σωματεία όταν μόνο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης στη χρονιά που πέρασε απελάθηκαν 500 ομογενείς μας και καταχωρήθηκαν ταυτόχρονα στον Εθνικό Κατάλογο Ανεπιθύμητων Αλλοδαπών.

Άκουσον , άκουσον , τα αδέρφια μας απελαύνονται  και εμείς ονειρευόμαστε παρχάρια …….. Άκουσον , άκουσον την ώρα που η Ελλάδα γίνεται κοσμοπολίτικη και  το όνειρο του κάθε αλλοδαπού οικονομικού μετανάστη , την ίδια ακριβώς στιγμή στη χώρα αυτή απελαύνονται ως ανεπιθύμητοι , οι τελευταίοι  Έλληνες  θύματα του μεγάλου ξεριζωμού του ελληνισμού της Ανατολής!!

Τι πιο ατιμωτικό να απελαύνεσαι από μια χώρα που τη θεωρούσες για εκατοντάδες χρόνια πατρίδα σου και μάλιστα ως ανεπιθύμητος !

Θυμάμαι με θυμό όταν ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας μου είπε κατάμουτρα ΄΄για μας αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι Έλληνες΄΄ Αυτός ο αξιωματικός μετά από λίγες μέρες μετείχε σε μνημόσυνο για τα θύματα της ποντιακής γενοκτονίας. Τι υποκρισία αλήθεια !

Φαίνεται ξεχάσαμε ότι πριν από ογδόντα χρόνια και οι δικοί μας παππούδες χαρακτηρίζονταν από αρκετούς θερμοκέφαλους της εποχής ως Τουρκόσποροι.

Φαίνεται ότι η μνήμη μας είναι επιλεκτική και στρογγυλοκάθισε παθητικά στον αναπαυτικό καναπέ μιας ψεύτικης ευδαιμονίας.

Και ακόμη χειρότερα , μολονότι επίσημα δε λέγεται από κανέναν ωστόσο όλοι ξέρουμε ότι  ψιθυρίζεται έντονα και ανεπίσημα ανάμεσά μας , ότι αυτοί οι Πόντιοι της Ρωσίας δεν είναι σαν εμάς , είναι κάτι διαφορετικό , αποτελούν ούτε λίγο ούτε πολύ το ΄΄μίασμα΄΄ της φυλής.

Η στάση αυτή μου θυμίζει έντονα το περίφημο και αμίμητο  , ο φτωχός είναι γύφτος και ο πλούσιος τσιγγάνος. Ο απλός πόντιος της Γεωργίας δεν είναι σαν εμάς, είναι κάτι διαφορετικό , ντρεπόμαστε πολλές φορές γι’ αυτόν , αλλά ο άλλος ο πλούσιος  , το μέλος της Ρωσικής Δούμας είναι και παραείναι . Ο κοσμοναύτης Γιουρτζίχιν είναι πόντιος και περηφανευόμαστε δικαιολογημένα γι αυτόν , ο άλλος όμως ο άσημος , ο φτωχός είναι μόνο ΄΄ρωσοπόντιος΄΄ , και δεν μας πολυνοιάζει αν τον απελαύνουν , αν τον εξαπατούν , αν τον στοιβάζουν σε γκέτο , αν τον περιθωριοποιούν.

Μόνο αν ανέλθει την κοινωνική κλίμακα , μόνο αν γίνει παράγοντας, μόνο τότε θα γίνει αποδεκτός από εμάς τους εκλεκτούς και γαλαζοαίματους ποντίους !

Αν εμείς ως πόντιοι έχουμε τέτοια στάση ποια στάση τάχα να περιμένουμε από τους άλλους γηγενείς συνέλληνες. Εξάλλου αυτοί έδωσαν το δείγμα της γραφής τους εδώ και πολλά χρόνια.

 

Ως Σανταίος, και δεδομένου ότι όταν μιλάμε για ποντιακό ελληνισμό της Γεωργίας , μιλάμε κυρίως για Σανταίους,  δεν μπορώ να δεχτώ το ρατσισμό αυτό.

Ντρέπομαι για τον εαυτό μου όταν βλέπω την κατάντια αυτή και εξεγείρομαι .

Τα παραπάνω προβλήματα δεν προβάλλονται και το πιο λυπηρό είναι ότι ούτε καν θίγονται από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο.

Συνήθως κρύβονται κάτω από το χαλί και θεωρητικά μόνο βρίσκονται στην αντζέντα των στόχων του χώρου αυτού.  Γιατί τα θέματα αυτά είναι  πολιτικά και για την επίλυσή τους  απαιτείται πολιτική βούληση και παρέμβαση. Η φύση λοιπόν των προβλημάτων αυτών τα καθιστά αγκάθι στις δημόσιες σχέσεις προσώπων και σωματείων με το Κράτος.

 

Καλά λοιπόν τα παρχάρια και τα κρύα νερά , καλά τα πανελλήνια φεστιβάλ χορού , καλές οι διαμάχες για  την κηδεμονία στην Παναγία Σουμελά , καλή η πατριαρχική λειτουργία στο ιστορικό μας μοναστήρι ,  καλή και η διαφωνία για το φέσι . Με τα πραγματικά όμως προβλήματα τι γίνεται ;

 

Η πραγματικότητα είναι ζοφερή

 

-Το 2009 απελαύνονται τουλάχιστον 1000 Έλληνες ομογενείς χαρακτηριζόμενοι ως ανεπιθύμητοι από την Ελλάδα

-Η καθυστέρηση για την απόδοση της Ελληνικής ιθαγένειας στους ομογενείς μας φτάνει μέχρι και τα 10 χρόνια , με αποτέλεσμα αυτοί να ζουν πραγματικά σε συνθήκες ημιπαρανομίας , γεγονός που τροφοδοτεί τη διάλυση της οικογενειακής τους συνοχής  , και τη σταδιακή περιθωριοποίηση και εξαθλίωσή  τους.

- Η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με την αδιαφορία της πολιτείας ,  έπληξε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τους ομογενείς μας , καθώς τα σπίτια που έλαβαν με έντοκα κρατικά δάνεια , κατάσχονται και πλειστηριάζονται . Πολλές οικογένειες είναι ήδη στο δρόμο

- Χάθηκε η εθνική ευκαιρία για την τόνωση της υπαίθρου, αφού η πλειονότητα των ποντίων αυτών έχουν στοιβαχτεί σε υποβαθμισμένες αστικές περιοχές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Μετά τη απαξίωσή τους ήρθε η απογοήτευση και η απελπισία

 

Κλείνω με αυτό που μου είπε κάποτε η μάνα μου,  αναφερόμενοι στα αδέρφια μας από την πρώην ΕΣΣΔ και είναι νομίζω χαρακτηριστικό

 

Ευτυχώς που έρθαν τεμετέρ ασην Ρουσίαν και  εφέκαν (οι εντόπιοι) τεμέτερον την γιαχάν . Εφέκαν εμάς και μασούνε ατουνούς . Άτζιαχ θα ησυχάζουμε .

 

Ησυχάσαμε αλλά η ησυχία μας  αυτή μάλλον ισοδυναμεί με εχθρότητα απένατί τους, και αυτό δε μας τιμά.

Για να παραφράσω λίγο το παραπάνω εέμες εμείς οι εντόπιοι και θέλουμε να δάκουμε ο είς τον άλλον

 

 

 ΣΤΟΥΛΑΡΑΣ