Εδώ ακούτε ποντιακή μουσική


Joomla Slide Menu by DART Creations
Facebook Share
Share on facebook

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Το θέμα που επιλέξαμε να θίξουμε σε αυτήν την μικρή εισήγηση , είναι το θέμα της Ποντιακής παιδείας σήμερα, θέμα διάφορο από το συνηθισμένο αλλά εξίσου σημαντικό , της Παιδείας των Ελλήνων στον Πόντο , κατά την περίοδο πριν από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Αυτό καταδεικνύει την αντίληψή μας για μια γόνιμη σχέση  με το παρελθόν και όχι για  μία στείρα προσκόλληση σε αυτό  .

Κατά τα παραπάνω πήρα το ρίσκο να παρουσιάσω ένα θέμα , στο οποίο πολλοί θα είναι αυτοί που θα διαφωνήσουν μαζί μου ,  πιστός στην αρχή ότι όλοι εμείς οι Πόντιοι σε πείσμα κάθε σύγχρονης δήθεν φυσικής νομοτέλειας ,  έχουμε παρόν και μέλλον και όχι μόνο παρελθόν.

Και επειδή όλα τα πράγματα έχουν κάποια χρονολογική σειρά και ακολουθούν την ιστορική εξέλιξη , παρουσιάζεται η ανάγκη να αναζητήσουμε το όποιο ποντιακό παρόν ως αποτέλεσμα  , του ποντιακού  παρελθόντος ως γενεσιουργού αιτίας .

Όπως λέει λοιπόν και ο κύριος εκφραστής της σύγχρονης Ποντιακής Πολιτικής σκέψης Μιχάλης Χαραλαμπίδης , στο μνημειώδες έργο του ΠΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ , στους Ποντίους αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην ύπαρξη , το δικαίωμα να διατηρούν και να κατέχουν ειρηνικά το έδαφός τους . Από εδώ και πέρα, δηλαδή αμέσως μετά από το βίαιο εκπατρισμό τους ,  χαρακτηρίζονται ως ένας λαός προσφύγων , ως ένας λαός της ελληνικής διασποράς.

Εκτός από αυτό που ήταν άμεσο αποτέλεσμα της γενοκτονίας και της πολιτικής της Ανταλλαγής , η σιωπή και η Λήθη ήταν συγκεκριμένη πολιτική του εξαρτημένου Νεοελληνικού κράτους, στο πλαίσιο της δήθεν παραδοσιακής Ελληνοτουρκικής Φιλίας του  συμφώνου Βενιζέλου – Ινονού , και της ένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ.

Κατά τα παραπάνω , η συγκεκριμένη πολιτική εκφράστηκε και  μέσα από την ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ  , η οποία ως εργαλείο της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας , λοβοτόμησε  τους Έλληνες Ποντίους , στερώντας τους την Ιστορία τους η οποία απουσιάζει διαχρονικά από τα Ελληνικά σχολικά συγγράμματα.

Μέχρι και σήμερα οι κρατικοί ελληνικοί θεσμοί αγνοούν σκόπιμα και δεν περιλαμβάνουν στα περιεχόμενα των σχολικών εγχειριδίων την Ιστορία του ελληνισμού του Πόντου . Και αυτό γιατί η ιστορία αυτή είναι μια θλιβερή ιστορία συνομωσίας και ήττας , που ενδεχομένως χαλάει τη σούπα της  παραδοσιακής Ελληνοτουρκικής φιλίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και του δόγματος ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΥΣΗ  .

Περαιτέρω μην ξεχνούμε ότι η ΠΑΙΔΕΙΑ είναι το πρώτο και υπερέχον  συστατικό  της ταυτότητας ενός λαού , το πρωταρχικό μέσο της αυτοσυνειδησίας του .

Και σαν τέτοιο για τους ΠΟΝΤΙΟΥΣ δε έπρεπε  επ’ ουδενί να λειτουργήσει .

Ο άμεσος και διαρκής πολιτικός στόχος του Ελληνικού κράτους κυρίς για τους Ποντίους αλλά και για τις υπόλοιπες προσφυγικές ομάδες , ήταν διαχρονικά Η ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ . Η επιδίωξη αυτή φαίνεται έντονα στην πολιτική εγκατάστασης , με τη διασπορά του ποντιακού πληθυσμού σε όλη την Ελληνική επικράτεια και κατόπιν με την συγκαλυμμένη πολιτική απαξίωσης του ποντιακού πολιτισμού . Η ανωτέρω πολιτική , φαίνεται χαρακτηριστικά στην πολιτική της δήθεν αρμονικής ένταξης των Ποντίων στις τοπικές κοινωνίες των γηγενών Ελλαδιτών , και στον προβαλλόμενο στόχο ότι οι Πόντιοι θα πρέπει να ξεχάσουν τα βάσανά τους  .

Συμπερασματικά η Ελληνική κυρίαρχη πολιτική τάξη , έβλεπε και δυστυχώς βλέπει ακόμη τον Ποντιακό Ελληνισμό με καχυποψία.

Παράλληλα άπαντες τόσο οι συντηρητικοί όσο και οι προοδευτικοί δεν μπορούν δήθεν να κατανοήσουν την πεισματώδη προσκόλλησή μας, ημών των Ποντίων, στο  γεμάτο δυναμική  ιδεώδες του Οικουμενικού Ελληνισμού .

Έτσι λοιπόν η ποντιακή ΠΑΙΔΕΙΑ βρίσκεται αναπόφευκτα ανάμεσα στο δίπολο της σύγκρουσης ΕΛΑΔΙΣΜΟΥ και ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ .

Ένας λαός που συνεχίζει να αναφέρεται πνευματικά στη ΡΩΜΑΝΙΑ είναι αναμφισβήτητα ο ιδεολογικός αντίπαλος του μίζερου Ελλαδισμού και του Αθηνοκεντρισμού .

Ενός Αθηνοκεντρισμού με τις παράγωγες παθογένειές του που ως φαύλος κύκλος είναι και οι γενεσιουργές αιτίες του , δηλαδή το πελατειακό κράτος , η διαπλοκή , η πολιτικοϊδεολογική νομενκλατούρα  της παλιάς Ελλάδας, η διεθνής πολιτική και οικονομική εξάρτηση.Να μην ξεχνούμε λοιπόν ότι ο όρος ΠΑΙΔΕΙΑ έχει βαθειά πολιτική έννοια , και ένα λαός που διεκδικεί ΠΑΙΔΕΙΑ , στην ουσία διεκδικεί πολιτική χειραφέτηση , διεκδικεί παρουσία στο προσκήνιο της Ιστορίας  .Αναπόφευκτα λοιπόν η αληθινή Ποντιακή Παιδεία θεωρείται από το επίσημο Νεοελληνικό Κράτος , αλλά και από τα κυρίαρχα ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα της σύγχρονης Ελλάδας έννοια ύποπτη  και επικίνδυνη , όπως περίπου επικίνδυνη θεωρούνταν κάποτε η άφιξη των Καρσλήδων Ποντίων και εν γένει των προσφύγων στην Ελλάδα .

Συμπέρασμα : από το επίσημο Ελληνικό Κράτος , όπως είναι δομημένο μέχρι σήμερα , αν δεν αλλάξει , θα πρέπει να έχουμε χαμηλές έως μηδενικές προσδοκίες .  Και αυτό γιατί είναι εξαρτημένο και δεν μπορεί να υπηρετήσει την ΕΛΕΥΘΕΡΗ , ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ και απόλυτα ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ .

Τι μένει λοιπόν ποιος είναι ο φορέας που θα μπορούσε να καλλιεργήσει μια πραγματικά Ελληνική Ποντιακή Παιδεία ; Κατά τη γνώμη μου κανείς άλλος πέρα από το πρωτοβάθμιο ποντιακό σωματείο , το πολιτιστικό κύτταρο που μέσα από την αυτοργάνωσή του καλείται να διαδραματίσει ιστορικό ρόλο ανάλογο με αυτόν που έπαιξαν οι Ελληνικές κοινότητες κατά την περίοδο της Οθωμανοκρατίας .

Και για να μην παρεξηγηθώ,  φυσικά και δε βιώνουμε συνθήκες Οθωμανοκρατίας , πέρα από κάθε αμφισβήτηση όμως,  είναι νομίζω κοινά αποδεκτό ότι βιώνουμε ιδιαίτερες συνθήκες εξάρτησης , πολιτιστικής , πολιτικής , οικονομικής , εθνικής , ΕΞΑΡΤΗΣΗ η οποία είναι έννοια εντελώς ασύμβατη με την έννοια της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ και κατά συνέπεια της ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ιδέες ταυτόσημες με αυτό που λέμε ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΝΕΥΜΑ .

Αυτή είναι η δυναμική , η δυνατότητα,  ποια είναι όμως η πραγματικότητα ; Καλλιεργούν την Ποντιακή Παιδεία τα σύγχρονα ποντιακά σωματεία . Ή για να θέσω αλλιώς το ζήτημα μπορούν να την καλλιεργήσουν ; Κατά τη γνώμη μου , έτσι όπως είναι δομημένα , και έτσι πως έχουν λειτουργήσει στην πράξη , όχι δεν μπορούν . Και εξηγούμε .

Σωματεία τα οποία είναι βαθειά εξαρτημένα από τον μίζερο ΕΛΛΑΔΙΣΜΟ , εξάρτηση η οποία εκφράζεται από το υποχρεωτικό πολλές φορές δούναι λαβείν με τις κρατικές δομές , τους τοπικούς πολιτικούς ,  δημοτικούς και κάθε λογής  άρχοντες ,  δεν μπορούν να παίξουν τον αυτόνομο ρόλο για την καλλιέργεια  της ποντιακής παιδείας , η οποία όπως προείπαμε υπηρετεί τη μεγάλη ιδέα του Οικουμενικού Ελληνισμού. Δυστυχώς τα δύο αυτά ρεύματα είναι εντέλει εχθρικά  .

Υπάρχει λοιπόν  δυνατότητα για μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ; Υπάρχει ρεαλιστική πρόταση ;

Όταν η χώρα καταρρέει και ο κρατικός μηχανισμός έχει παραλύσει . Όταν ο λαός υποφέρει και κάθε μέρα εκτυλίσσονται ανθρώπινα δράματα και ιστορίες καθημερινής τρέλας . Όταν η κατάρα του Θεού πλανιέται πάνω από τον εκφυλισμένο κόσμο μας. Τότε μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό και την κοινωνική συντέλεια εμείς έχουμε  την πολυτέλεια να ομιλούμε για ΄΄ποντιακή παιδεία ΄΄ ;

Μια τέτοια πολιτική διεκδίκηση , όπως είναι η καλλιέργεια ΠΑΙΔΕΙΑΣ και μάλιστα ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ , για να μην καταντήσει θεωρητική κενολογία   μόνο από ένα πολιτικό με την ευρύτερη έννοια του όρου , ποντιακό κίνημα μπορεί να τεθεί .

Επομένως για να μιλήσουμε σήμερα για τη δυνατότητα καλλιέργειας  ποντιακής παιδείας θα πρέπει αναπόφευκτα να θέσουμε το ζήτημα της κινηματικής δράσης των ποντιακών σωματείων .

Και για να μην είμαστε απαισιόδοξοι , με μια πρώτη ματιά , φαίνεται ότι γύρω από τα ποντιακά πράγματα έχει αναπτυχθεί ένα ΄΄κίνημα΄΄ ή  καλύτερα ένα ενδιαφέρον από ανθρώπους ποντιακής καταγωγής , οι οποίοι για διάφορους ο καθένας λόγους , αποφάσισαν να αποδράσουν από τη σύγχρονη νεοελληνική καθημερινότητα  ή μάλλον αποφάσισαν σε πείσμα των καιρών να ονειρεύονται τη ζωή τους μακριά από την άνοστη και άχαρη αυτή ελλαδική ζωή , η οποία έφτασε πια στα όρια της πλήρους απαξίωσης !

Η συμπεριφορά αυτή ορίζεται από την ανάγκη του ανθρώπου να ψάχνει σταθερές όταν όλα γύρω του είναι ρευστά . Να ψάχνει διέξοδο για να αλλάξει τα πράγματα , όταν από τις δομές της εξουσίας εισπράττει μόνο απόρριψη και αδιαφορία .

Κατά τα παραπάνω λοιπόν , το ποντιακό θερμοκήπιο περιλαμβάνει διάφορες ομάδες ανθρώπων , που ανησυχούν για το παρόν και το μέλλον τους και βρίσκουν ΄΄νόημα΄΄ μέσα σε αυτό το κέλυφος ή αλλιώς καβούκι αυτού που συνηθίζουμε να το λέμε ποντιακά πράγματα.

Διάφορα λοιπόν άνθη και φυτά φυτρώνουν στον ποντιακό μας κήπο , άνθη δυναμικά , εξωτικά , λαμπερά , μα και άλλα που είναι ζιζάνια, πολλές φορές και σαπρόφυτα.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του ποντιακού χώρου που του δίνουν τη δυνατότητα να μετεξελιχθεί σε πολιτικό κίνημα διεκδίκησης ;

Πέρα από το πολυπληθές των Ελλήνων ποντιακής καταγωγής , που κοντοσιμώνουν τα τρία εκατομμύρια, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο από αυτούς είναι οργανωμένο σε διάφορα ποντιακά σωματεία , μετέχοντας στη συλλογική ζωή και αποκτώντας κατά κάποιο τρόπο , εμπειρία της συλλογικής δράσης  .

Υπάρχει λοιπόν ο μηχανισμός και αυτό που απομένει είναι να μετεξελιχθεί σε πολιτικό υποκείμενο . Το ποντιακό σωματείο από λαογραφικό θα πρέπει να γίνει οικονομικό και πολιτικό κύτταρο του μεγάλου ποντιακού πολιτικού (προς αποφυγή παρεξηγήσεως όχι κομματικού)  οργανισμού .

Γιατί ο ποντιακός-ελληνικός λαός έχει μακρά ιστορία δημοκρατικής  πολιτικής παράδοσης . Πέρα από τις εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες που ανέδειξε , έλαβε μέρος με ξεχωριστή ζέση στις μεγάλες μάχες του Ελληνικού λαού  ,  επιδεικνύοντας ιδιαίτερη ευαισθησία τόσο στις κοινωνικές όσο και στις εθνικές αναμετρήσεις .

Κατά τα παραπάνω οι  Πόντιοι θα μπορούσαν να είναι οι  μπροστάρηδες σε ένα καινούριο πολιτικό κίνημα αναγέννησης της πατρίδας το οποίο θα κινούνταν πάνω σε δημοκρατικούς και πατριωτικούς άξονες , με αιτήματα όπως ισότητα – ισονομία – δημοκρατία- αξιοκρατία -  παραγωγικότητα για το κοινό καλό – ΠΑΙΔΕΙΑ .

Κατά τα παραπάνω το σύγχρονο ποντιακό σωματείο για να απαντήσει στα σύνθετα προβλήματα του σήμερα ακόμη και σε αυτό της ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ θα πρέπει να μετεξελιχθεί και να μεταβεί ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ -  ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΥΤΤΑΡΟ

Αν δε γίνει αυτό , μοιραία και οι Πόντιοι θα εκφυλιστούν και θα αφομοιωθούν στο μεγάλο ΄΄πολυπολιτισμικό και απολίτικο΄΄  Νεοελληνικό χωνευτήρι . Αν δε δράσουμε ποια τύχη μας περιμένει ; Ποια τύχη  θα έχουμε ως Πόντιοι τη στιγμή που απειλείται η ταυτότητά μας ως Έλληνες ; Ποιά τύχη έχουμε ως ποντιακά σωματεία τη στιγμή που απειλείται η ίδια η ύπαρξη του Ελληνικού Κράτους ; Καμία .

Τότε πια κάθε συζήτηση για ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ  θα φαντάζει ουτοπική

Και επειδή επαναλαμβάνουμε συνέχεια τον όρο Ποντιακή Παιδεία , τι είναι αυτή άραγε ; Μην είναι η γλώσσα μας , η ιστορία μας , η πολιτιστική μας παράδοση , η ηθική μας , οι αρχές μας, οι αξίες μας . Είναι και αυτά αλλά όχι μόνο αυτά . Είναι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα , είναι το πνεύμα μας , είναι το ιστορικό πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπουμε την πορεία του Ελληνισμού .

Για αυτό και έχω πει , και επαναλαμβάνω και σήμερα , ότι ο Ποντιακός Ελληνισμός , είναι αυτός που μπορεί ιστορικά να διαδραματίσει ρόλο σπουδαίο για την επιβίωση και την πνευματική απελευθέρωση όλου του Ελληνισμού. Διεκδικώντας από μόνος του και για λογαριασμό του Οικουμενικού Ελληνικού Πνεύματος , την πολιτική  του χειραφέτηση, χωρίς ακρότητες  .

ΣΤΟΥΛΑΡΑΣ