Εδώ ακούτε ποντιακή μουσική


Joomla Slide Menu by DART Creations
Facebook Share
Share on facebook

ΑΠ' ΕΥΘΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΝ !

 

Ψάχνοντας στα αρχεία των εφημερίδων των αρχών του αιώνα, βρήκα κάτι που σαν μακρινός απόηχος είχε φτάσει στα αυτιά μου . Κάποτε λέει , γύρω στα 1913, γίνονταν έρανος στα χωριά του Καυκάσου αρχικά για την απελευθέρωση και κατόπιν για την ανόρθωση της Μακεδονίας ! Και έστειλαν αυτοί οι απομακρυσμένοι και ξεχασμένοι Έλληνες του Τσορμίκ το ποσό συνολικά των 320 ρουβλίων !

Τα χρήματα στέλνονταν απευθείας στον ΄΄κ. Βενιζέλο΄΄ που στα χωριά του Καυκάσου τότε φάνταζε ως μυθική προσωπικότητα.

Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ 18/4/1913

ΕΙΣΦΟΡΑΙ ΑΠ’ ΕΥΘΕΙΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΝ

-Κάτοικοι Άνω Τζερμούκ Βατούμ , ρούβλια 20 , δρχ 52.91

-Κάτοικοι Κάτω Τζερμούκ Βατούμ, ρούβλια 300, δρχ 793,65

 

Και δεν ήταν μόνο οι κάτοικοι του Τσορμίκ, αλλά ολόκληρη η ελληνική διασπορά στη Ρωσία .  Με τον τρόπο αυτό οι πρόγονοί μας αποδείκνυαν έμπρακτα τη φιλοπατρία τους , η οποία δυστυχώς δεν είχε και την ανάλογη αναγνώριση από την πλευρά της επίσημης Ελλάδας. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο , η αμφισβήτηση αυτή δεν ήταν μόνο της επίσημης Ελλάδας αλλά και της πλειοψηφίας του απλού λαού,  των υπόλοιπων δηλαδή  Ελλαδιτών συνελλήνων.

Γι’ αυτούς οι Έλληνες της Μαύρης Θάλασσας δεν ήταν παρά Καυκάσιοι, Πόντιοι, τουρκόσποροι, αούτηδες . Η αρχαία γλώσσα τους , ακούγονταν στα αφτιά τους περίεργη , βαρβαρική και ας ήταν ατόφια ελληνική. Η αγάπη των μακρινών αυτών Ελλήνων για την Ελλάδα , η οικονομική τους βοήθεια και το αίμα που έχυσαν για τους αγώνες του γένους ξεχάστηκαν γρήγορα μέσα στην απέραντη άγνοια και αμορφωσιά που έδερνε εκείνα τα χρόνια τον Ελλαδικό χώρο. Τους έβλεπαν σαν ξένους , σαν σφετεριστές. Γι’ αυτούς οι πρόσφυγες ήταν εισβολείς, που διεκδικούσαν από αυτούς …….αλήθεια τι..;

Γρήγορα ξεχάστηκαν οι συνεισφορές των ομογενών για τη στήριξη του Ελληνικού στρατού , γρήγορα λησμονήθηκαν οι Πόντιοι εθελοντές των Βαλκανικών πολέμων , γρήγορα οι πατριώτες μας έστρεψαν με απέχθεια το πρόσωπο τους από τα δώδεκα ευζωνάκια της Μαύρης Θάλασσας που κίνησαν να πολεμήσουνε !

Η απόρριψη αυτή ξεκινάει από πιο παλιά , γύρω στα 1900, όταν πόντιοι του Καυκάσου επιχειρούν να εγκατασταθούν στην ΄΄παλιά΄΄ Ελλάδα την οποία και θεωρούσαν πατρίδα των προγόνων τους . Οι πρόγονοί μας ήρθαν από την Πελοπόννησο έλεγε και ξανάλεγε με καμάρι ο μπάρμπα Χαράλαμπος ο Παπαδόπουλος , ο Λάμπον τη Ποπά !  Κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα των εφημερίδων εκείνης της εποχής μας δίνουν το σχετικό κλίμα …....

ΕΜΠΡΟΣΕΜΠΡΟΣ 19/12/1900

Εν Αθήναις , Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 1900

ΟΙ ΚΑΥΚΑΣΙΟΙ

 

Απεστείλαμεν χθες εις την Βουλήν το τεμάχιον του μέλανος και απαισίου λίθου , τον οποίον ο ασυνείδητος κτηματίας του Δαουκλή δίδει ως άρτον εις τους εν τω κτήματι του εργαζομένους Καυκασίους , κατετέθη δε τούτο διά του αξιοτίμου εκ Πατρών βουλευτού κ. Ρικάκη εις το Προεδρείον , διά να το ίδωσι πάντες οι βουλευταί. Διότι μόνον εάν το ίδη τις , δύναται να αισθανθεί την φρίκην , της οποίας είνε αξία η τύχη των δύστυχων τούτων , τους οποίους ο πατριωτισμός ενέπνευσε να ζητήσωσιν άρτον και στέγιν εις την Ελλάδα. Πάσα περιγραφή ήθελεν υπολειφθεί του αληθούς πράγματος. Ούτε άρτος , ούτε βρώμη είνε το τεμάχιον του μέλανος τούτου και σκληρού λίθου , τον οποίον δεν ήθελε υποπτεύσει καν ως τροφήν και αυτοί οι χοίροι.

Εάν εις την Ελλάδα δεν υπάρχωσι πλέον φιλάνθρωποι , υπάρχει νομίζομεν κάποιος Σύλλογος ζωοφίλων. Αυτός τουλάχιστον ας θεωρήσει ως υπαγόμενας εις την δικαιοδοσίαν του τα δυστυχείς εκείνας ανθρωπίνας υπάρξεις , αίτινες ζώσιν εντός καλαμίνων καλυβών και προσπαθούσι να μασσήσωσι το δολοφόνον τεμάχιον , το οποίον εφεύρεν η απανθρωπία του ευγενεστάτου κυρίου των . Εκεί όπου καταισχύνεται ο ανθρωπισμός διά τοιούτων θηριωδών πράξεων , οι Σύλλογοι των ζωοφίλων έχουσι καθήκοντα περισσότερα προς τους ανθρώπους. Οι δε ατυχείς Καυκάσιοι του Δαουκλή και του Πειραιώς , πρέπει να συγκεντρώσωσιν όλον το ενδιαφέρον της κοινωνίας . Διότι πάν ό,τι συμβαίνει με τους δυστυχείς αυτούς αποτελεί αίσχος διά τον τόπον μας .

 

ΕΜΠΡΟΣ 5/11/1901

Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΑΥΚΑΣΙΩΝ

 

Την προσεχή Πέμπτην αναχωρούσιν εκ Πειραιώς οι απομείναντες Καυκάσιοι , χθες δε παρέλαβον παρά της αστυνομίας Πειραιώς και τα εισιτήρια των .

Ήτο καιρός αληθώς να λήξη το μαρτύριον των ησύχων αυτών ανθρώπων , οι οποίοι με τας θλιβερωτέρας εντυπώσεις φεύγουν από το έδαφος της ελευθέρας Ελλάδος .

Τελικά , αυτοί οι ταλαιπωρημένοι Έλληνες απογοητευμένοι και πικραμένοι επιστρέφουν πίσω, με τη διαδικασία μάλιστα της απέλασης . Βλέπεις η ιστορία  επαναλαμβάνεται !
………………………………..........................................................................................................................................

Πέρασαν κάποια χρόνια και λίγο μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας , αντιπροσωπεία του χωριού Τσορμίκ καταφτάνει στην πρόσφατα απελευθερωμένη Θεσσαλονίκη, για να εξετάσει τις προοπτικές εγκατάστασης των κατοίκων του χωριού στη μητέρα Ελλάδα.

Οι απλοϊκοί αντιπρόσωποι του χωριού κατέβηκαν από το τρένο και κάθησαν να ξεκουραστούν πίνοντας τσάι στον καφενέ του σταθμού. Ανάμεσά τους ο δάσκαλος του χωριού Γεώργιος Στιλπνόπουλος , ο Παπά Γιάννες Παπαδόπουλος  και άλλοι δυο τρεις ακόμη. Ανέπνεαν αχόρταγα τον Ελληνικό αέρα , τον αέρα της πατρίδας , και ας ήταν ο τόπος βρωμερός και ας ήταν η γη κατεστραμμένη. Για πρώτη φορά ένιωθαν ότι βρίσκονταν στο σπίτι τους , στον τόπο των παππούδων τους !

Αλλά κάποια στιγμή γίνονται μάρτυρες σε ένα επεισόδιο που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια τους ! Κάποιοι εργάτες μάλωναν . Ντόπιοι , Έλληνες του τόπου διαπληκτίζονταν και άρχισαν να βρίζονται μεταξύ τους…… γαμώ ….το Χρ…. την Παναγ…..σας έλεγαν και ξανάλεγαν.

Οι αγνοί και υπερβολικά θρησκευόμενοι Τσορμικλήδες παρακολούθησαν τη σκηνή εμβρόντητοι , εχπαράγαν . Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους σχεδόν με απορία. Έμειναν αμίλητοι για αρκετή ώρα , μέχρι που κάποιος είπε , ….σκουθέστεν κι ας κλώσκουμες οπίς …..αδά που γαμούν τον Χριστόν και την Παναϊαν , εμάς ατσάπανος ντο θα φτάνε μας ;

Και έτσι πικραμένοι γύρισαν ψηλά στην αετοφωλιά τους , στα 2600 μέτρα του ρωσικού Αντικαυκάσου ! Εκεί με πολλούς κόπους και θυσίες χτυπούσε ζωντανή η καρδιά μιας άλλης Ελλάδας. Εκεί μάθαιναν ελληνικά και ας προσπαθούσαν να τους εκσλαβίσουν. Εκεί λειτουργούσαν σχολειά με ομογενείς δασκάλους . Εκεί χτίζονταν εκκλησιές με αγιογραφίες και όμορφα ξυλόγλυπτα τέμπλα, και ας ήταν μακριά η Ελλάδα!

Εϊ κίτι κόσμε , εφέκαμε τη Σαντάν και έρθαμε εκρύφταμε αδαπάν,  για να μη ελέπωμε τη Τούρκονος τ’ άγρια τα κατσία .

Αμάν τα σκυλία ως αδά πα κ΄εστάθαν , επρόφτασανε μας !